sztuka-puka

nie przesadzajmy, panowie

paulaina — Tue, 29 Dec 2009 22:33:47 +0000

Sto lat samotności temu Mateusz wysłał mi linka. Wysyłanie linka przez Mateusza zazwyczaj oznacza, że coś się ciekawego wydarzyło, więc ja potulnie – prędzej czy później- sprawdzam, co się pod owym linkiem kryje. Tym razem nie było inaczej; moim oczom ukazał się dawno zapomniany, a kiedyś podziwiany hiperrealista Ron Mueck. Jako że osobiście bardzo lubię Australijczyków i już cztery razy w andrzejkowe wieczory udało mi się stworzyć z wosku malutką Australię, to rzecz jasna, słowo o tym panu.

Ron Mueck jest kompletnym wariatem (wykonał też rzeźbę zwłok swojego ojca), który nie wiem, jak to robi, ale idzie mu to świetnie. Popatrzcie sami:

To jest – rzeźba. Oddaje ludzkie ciało w każdym swoim milimetrze. I jest nienaturalnie zmniejszona. Mueck zawsze stosuje ten zabieg, tzn. albo powiększa swoje rzeźby albo pomniejsza. Nic innego, oprócz oczywiście braku unoszących się płuc w czasie oddychania, nie jest w stanie odróżnić rzeźb od normalnych ludzi.

A to jego bodaj najsłynniejsza rzeźba – Kobieta w ciąży z 2002, za którą National Gallery of Australia zapłaciło 800 tys. dolarów australijskich. Rzeźba ta, wykonana z włókna szklanego, żywicy i silikonu, mierzy 2,5 m wysokości.

Mueck to doskonały przykład człowieka, który wie, że z przesadą nie należy przesadzać [w ciętoripostowym nastroju kończę ten post vel. tego posta a la puenta dziennikarzy informacyjnych!) Jeśli kogoś interesuje więcej, google okaże się pomocne. Tutaj jeszcze prezentacja jego innych prac:

„Jeśli Twoje zdjęcia nie są dostatecznie dobre, to nie jesteś dostatecznie blisko”

paulaina — Fri, 04 Dec 2009 16:44:55 +0000

To słowa człowieka – który według jednej z wielu krążących o nim legend – umarł z aparatem fotograficznych w lewej ręce.

Robert Capa (fot. na lewo AP) zginął tak, jak tworzył: niespodziewanie, szybko, w obliczu niebezpieczeństwa. Rozerwała go minę w Thai Binh w 1954r, gdzie fotografował wycofujące się z Wietnamu wojska francuskie.

Był samoukiem, wiecznym emigrantem, niepoprawnym hazardzistą, kobieciarzem (związany m. in. z Ingrid Bergman). Lecz przede wszystkim: świadkiem tej krwawszej połowy cudownego XX wieku. I znakomicie go udokumentował, robiąc zdjęcia m. in. podczas wojny domowej w Hiszpanii (1936 – 1939), na frontach II wojny światowej, konfliktu izraelsko – arabskiego (1948 – 1949) i indochińskiego (1946 – 1954).

Capa to jeden z najbardziej znanych fotografów minionego stulecia. Sławę przyniosły mu zdjęcia wojenny, lecz ma w swym dorobku szereg świetnych portretów: Ernesta Hemingwaya, Pabla Picassa, Garry’ ego Coopera, Henriego Matissa.

NAJSŁYNNIEJSZE (plus moje ulubione) ZDJĘCIA:

Wojna domowa w Hiszpanii, Madryd1936

Wojna domowa w Hiszpanii, Cordoba 1936

Lądowanie w Normandii, 6 czerwca 1944

Fot. © Cornell Capa Collection / International Center of Photography

FRANCE. Eure-et-Loir. Chartres,1944

Tuż po wyzwoleniu miasta, kobietom mającym dziecko z Niemcami golono głowy

Zabity amerykański żołnierz, Niemcy 1945

Francja – Pablo Picasso, 1944

Golf – Juan, Francja – Pablo Picasso z synem Claudem, 1951

Francja 1950, Henri Matisse

Izrael, Hajfa 1950

sztuka rozbawiania zaspanej studentki

paulaina — Thu, 26 Nov 2009 21:11:41 +0000

Nienachalny żart listopadowego wieczoru, łączący i czekoladę, i orzechy, i abstrakcję. Oto, czego mi potrzeba w chaosie niedokończonych myśli.

Dali i Gala

paulaina — Tue, 24 Nov 2009 15:48:30 +0000

Gala. Ostatnio w „Milionerach” padło pytanie o muzę i żonę Dalego. Gala. Na imię jej było Gala.

Surrealiści zdawali się mawiać, że jeśli któryś z nich namalował wartościowy obraz, to musiał być zakochany w Gali, rosyjskiej imigrantce, która zajmowała się handlem obrazami, układaniem tarota i zmienianiem kochanków. Famme fatale, kobieta – demon, doprowadzała swego męża – poetę Eluarda do granic wytrzymałości, mimo iż surrealistyczny sposób życia zakładał wolną miłość. Poznawszy Dalego, młodszego od niej o około 10 lat, miała rzec, że już się nigdy nie rozstaną. Jedni złośliwie mawiali, że widziała w nim maszynę do robienia pieniędzy, drudzy, że to wielka miłość, a Dali twierdził, że Gala – jego Gradiva, bogini zwycięstwa, jak mawiał – jest spełnieniem jego fantazji z dzieciństwa.

Dali i Gala

W 1932r. w konsulacie Hiszpani w Paryżu zawarli związek małżeński, a ich ślub kościelny odbył się w 1958, po śmierci Eluarda. Dziwny to był związek. Nie mogli bez siebie wytrzymać, ona biegała z jego obrazami po mecenasach i budowała jego sukces w Ameryce, on sygnował każdy obraz imieniem swoim i ukochanej. I żyli bez zbliżeń fizycznych, bo Dali – oprócz lęku przed pasikonikami – panicznie bał się kobiecych narządów płciowych. Podobno Dali i Gala tylko raz uprawiali seks; Gala (i jej znane nieposkromione libido) zaspokajała się, za przyzwoleniem męża, w ramionach innych mężczyzn.

Gala umarła w 1982 r. Podobno na początku ich związku Dali obiecał, że zje ciało ukochanej po śmierci (co miało być dowodem miłości!), ostatecznie jednak ciało Gradivy zostało złożone w mauzoleum , w trumnie z żelaznym wiekiem, otoczonej białymi gipsowymi końmi oraz żyrafami Dalego.

Dali nigdy nie otrząsnął się po jej stracie. Umarł siedem lat po niej, wciąż będąc w żałobie po ukochanej. Wrażenia nie wywarł na nim nawet fakt, ze król Juan Carlos I nadał mu tytuł szlachecki markiza de Pubol i jedyne na co się zdobył, to telefoniczna rozmowa z władcą.

***

Obrazy. Wybrałam te, które na mnie robią największe wrażenie. Reszta też robi; z podejmowaniem decyzji zawsze miałam problemy. Odsyłam do poważnych interpretacji, jeśli ktoś ma ochotę ;]

PŁONĄCA ŻYRAFA (1936-37)

KUSZENIE ŚW. ANTONIEGO (1946)

(warto zobaczyć w jakimkolwiek większym formacie; oryginał znajduje się w Brukseli)

PORTRET PICASSA (1947)

CHRYSTUS ŚW. JANA OD KRZYŻA (1951)

Salvador – zbawca znad Motławy

paulaina — Thu, 19 Nov 2009 20:13:42 +0000

Sushi, nie sushi, jedna, druga , trzecia kafejka, i jeszcze kilka galerii bursztynu. Gdzieś ponad linią horyzontu unoszące się kolejne poziomy dumnych apartamentów, a w powietrzu zapach wody, który chciałby być zapachem morza.

Ostatnio, gdy tamtędy szłam, padało. A ja w powietrzu czułam zapach migdałowców i myślałam o tym, czy Polska może być dla kogoś tak egzotyczna, jak dla nas kraje Ameryki Południowej. Ugrzęzłam w Marquezie, znowu, znowu i tylko kolejna miłość na całe życie może mnie uratować.

Tracę myśl, polskie bary sushi, polskie sushi… Antykwariat. Wyrasta na Długim Pobrzeżu i mimo, że wiem, że on tam gdzieś jest, za każdym razem wydaje mi się bytem irracjonalnym, jakby nie miał prawa tam istnieć. Bo i dla kogo?

Ja wchodzę tylko czasem, z tego samego powodu, dla którego nieczęsto odwiedzam księgarnie – bo to taki sklep ze słodyczami, na których większość można sobie tylko popatrzeć, zaostrzając niebezpiecznie apetyt. Ostatnio nigdzie się nie spieszyłam, a na wystawie świeciła książka jednego z moich wykładowców. Weszłam więc do dusznego pomieszczenia, tak małego, że zbiory aż się z niego wysypywały; książki, ustawiane jedna na drugiej torowały przejście, z każdej półki, z każdego kąta wysypywały się jakieś ryciny i mapy. Pośród nich, ledwie widoczna, niska kobieta w okularach, tak zajęta wczesnym tomem wierszy Miłosza, że na moje ochrypłe dzień dobry odpowiedziała tylko podniesieniem wzroku i przewróceniem pożółkłej strony.

Wyszłam po pięciu minutach z albumem Dalego w twardej oprawie, wydanym przed dwu laty i chyba nigdy nieotworzonym przez właściciela. Na okładce cudowne i flagowe rozpływające się zegary, w środku – surrealistyczne niebo. Dali to jeden z tych artystów, o którym mówią, że nie można przejść obok niego obojętnie; albo się go kocha, albo nienawidzi. Co czy można przejść obojętnie obok człowieka, który „opowiadał, że jako dziecko spędzał samotnie długie godziny w domowej pralni, siedząc w bali pełnej wody; sypiał nagi ze swoją matką; dawał do zrozumienia, że z siostrą Aną Marią łączyło go coś więcej niż braterska miłość”? (Salvador Dali, Poznań, 2007). Część opowiadań należy chyba włożyć między bajki, wierzyć należy tylko w jego obrazy, które są pełnym i pewnym świadectwem umysłu i ręki mistrza, który już w wieku 25 lat był przekonany o swoim geniuszu.

Teraz kilka wczesnych dzieł Salvadora (1904 w Figueras na katalońskim Costa Dorada- 1989 w Figueras). I ciekawostki: w dzieciństwie perfumowano mu głowę (podobno dzieci ustawiały się w kolejkach, żeby ją powąchać), a matka i babka uwielbiały chłopca na tyle, że we wszystkim go wyręczały. W wieku sześciu lat chciał być kucharką, zaś siedmiu – Napoleonem. Od dziecka przejawiał talent plastyczny, a gdy zarzucono mu, że namalowane przez niego wiśnie nie mają szypułek, nastoletni Salvador po prostu je dokleił. Po szkole rysunku trafił do Akademii Sztuk Pięknych San Fernando, gdzie szybko dał się poznać jako kontrowersyjna postać. Więcej rewelacji i dojrzała twórczość Dalego – w następnej notce.

Portret Lucii, 1918 r.

Autoportret z szyją Rafaela, ok. 1921 r.

Autoportret kubistyczny, 1923r.

bio-graficznie

paulaina — Fri, 06 Nov 2009 15:57:12 +0000

Dzień dobry! Jestem Paulina, mam lat mniej niż dwadzieścia i lubię jogurty pomarańczowe oraz sztukę. Sztukę! Sztuka to jest coś, bo nikt nie wie, co to jest. Dlatego mój blog będzie wyjątkowy. Będzie o czymś. O czymś, co nazywamy sztuką – czyli o wszystkim tym, co uda mi się podpiąć pod niestniejącą definicję.

[Nikczemny śmiech buszującego w internecie, który nagina rzeczywistość do własnych potrzeb!]